
Me gustaría definir personas
con tan solo una palabra,
que esa combinación de vocales y consonantes
fuera una detonación explosiva,
un breve eslogan de vida.
Palabra unívoca,
destello de emociones y momentos
encerrados en un único adjetivo.
Me agradaría encontrar una canción
para susurrarte al oído
y expresarte lo que siento,
lo que significas,
y que lo cantases conmigo
al caer la noche.
Encontrar una imagen, una pintura,
una escena videoproyectada,
un sólo de guitarra
en un callejón oscuro.
Me encantaría que esta vida
pudiera simplificarse para expresar lo que siento,
que todo fuera una combinación de tres colores,
un patrón de todo lo conocido.
Pero no es así, miro al horizonte,
veo el mar como termina
y no puedo alcanzarlo, se me escapa, es demasiado.
Me atrae buscar lo simple
ya que me lleva a estar a tu lado,
a ser natural contigo,
a gozar de tus martes y de tus cinco de la tarde.
Querer a alguien simplifica,
no se requieren palabras, ni sonrisas,
sino el transcurrir del día.
Amigo,
sólo estamos de paso,
y yo no soy nada,
pero estoy contigo.

7 comentarios:
ostrees Llopis... q bonic !!!
Oh qué bonito!^^ Pero no escribas cantasteS, por favorrr! cantaste cantaste jeje
saludos!!
krys! que no puse "cantastes" sino "cantases", que cometo faltas pero no tantas! un abrazo
Muy bonitoo ;)
=)
k per cert...
ja te toca renovar aquest blog, que ja estic al dia! per fi!!
te perdon aquest mes de "out-barna", pero no t'autoritz molt més marge, eeh! jijiji
venga, cuida't!
Me ha encantado! :)
Muy entrañable!
Por cierto, lamento mi desaparición y rapto del proyecto q tenemos entre manos... (vamos, la historieta)...
Prometo que un día de estos la tienes de vuelta... ya que este cuarto está resultando ser un poco más agobiante (aunque sarna con gusto no pica) de lo que esperaba :)
Un abrazo!
Publicar un comentario en la entrada